Aan het woord is Alexandra van den Bosch van Klein Leeuwenhorst

Aan het woord is Alexandra van den Bosch, eigenaresse en bewoonster van Klein Leeuwenhorst in Noordwijkerhout. Een energieke vrouw met een onuitputtelijke schat aan verhalen.

alexandra-van-den-bosch-met-man-en-dochterKlein Leeuwenhorst dateert uit 1858 en is inmiddels ruim 100 jaar van mijn familie. Mijn grootvader Gevers heeft het geërfd in 1903 toen hij pas 12 jaar oud was van zijn tante, Gravin van Limburg Stirum – geboren Gevers. Deze zelfde tante liet in 1880 voor haar lievelingsneef, mijn overgrootvader, het grote huis Leeuwenhorst bouwen, dat hier aan de overkant van de weg stond. Dat huis moest van de Duitse bezetters worden afgebroken ten behoeve van een tankgracht. Veel materiaal van dit huis is hergebruikt voor Klein Leeuwenhorst dat, na gevorderd te zijn door de bezetters, een grondige opknapbeurt nodig had. Toen mijn grootouders hier woonden, heb ik zelf als kind in het Stalhuis gewoond, waar nu mijn dochter en haar gezin zich hebben gevestigd.

In 2004 keerden mijn man en ik terug in Nederland. Toen is het huis grondig aangepakt en kwamen we voor menige verrassing te staan. We vonden zowaar een geheime bergplaats! Onder het kleed lag geen parket , maar er lagen vurenhouten planken waaronder zich een ruimte bevond waar, tot onze teleurstelling, niets meer in lag. Misschien had mijn grootvader daar een kist met zilver in verstopt… Ik raad iedereen aan om, als je een geheime ruimte bouwt in je huis, daar tenminste íets in te leggen, al is het maar een cent! Na de verbouwing hebben we wat niet hergebruikt werd bewaard. Mijn dochter heeft oude tegeltjes en de oude haard uit de vroegere jachtkamer kunnen hergebruiken in het Stalhuis. Hier hoopt zij binnenkort een Landgoedwinkel te beginnen.

De naam Leeuwenhorst is een verbastering van Leehorst. Vroeger liep hier het riviertje de Lee, de voorloper van de Haarlemmer trekvaart. In de 14e eeuw was er reeds een Cisterciënzer abdij die Leeuwenhorst heette , die in de Tachtigjarige oorlog werd verwoest, waarna op die plek een landhuis werd gebouwd. Ook dit is verdwenen, maar resten ervan zijn in onze tuin terug te vinden, zoals een oude grafsteen van de voormalige abdis van het klooster en oude stenen van het huis van Caspar Fagel in de tuinmuren. Zijn bekende botanische tuin was op het terrein van het klooster.

Behalve het huis vragen ook de tuin en het bos veel tijd en aandacht, maar gelukkig is er ook hulp uit soms onverwachte hoek. Een toevallige ontmoeting in het bos, dat opengesteld is voor wandelaars, kan zomaar leiden tot samenwerking met iemand die ter ontspanning in een tuin wil werken. We doen ook mee met de Natuurwerkdag die op 1 november a.s. weer plaatsvindt. Er is nog plaats! Er hebben in de oorlog loopgraven door het bos gelopen en restanten, een paar kuilen, zijn hier nog van over. Hier hebben we een nieuw wandelpad aangelegd. Mijn kleinkinderen noemen het al het ‘oorlogspad’. Op gezette tijden komen er ook bewoners van ’s Heerenloo helpen, mensen met een verstandelijke beperking die onder begeleiding allerlei werkzaamheden verrichten in tuin en bos. Dit brengt veel plezier met zich mee, omdat ze het zelf uitermate geestig vinden om in het bos van mevrouw van den Bosch te gaan werken!

Klein Leeuwenhorst NoordwijkHet zit ook wel eens tegen. Bijvoorbeeld toen Wroetje en Snoetje, twee hangbuikzwijntjes tijdens de vakantie van mijn dochter waren ontsnapt. De varkens hadden zich onder het gaas door gewurmd en trippelden vrolijk langs de vijver naar de moestuin en het bos in. Ik probeerde buren en vrienden om hulp te bellen en ondertussen rende ik achter de varkentjes aan door het bos, langs paadjes probeerde ik hun de weg af te snijden, baande me een weg dwars door bramen en brandnetels in mijn (inmiddels niet meer nette) kleren…….. Uiteindelijk lukte het om ze weer richting hun ren te krijgen. Hoe ze vervolgens naar hun tijdelijke “ vakantieadres” werden overgebracht is weer een verhaal apart. Ze zijn inmiddels weer thuis in een nieuwe ren waar ze gelukkig niet uitbreken.

Het is een voorrecht om hier te wonen en ook een voorrecht voor mijn kleinkinderen om hier op te groeien. Ze zijn daardoor al heel jong vertrouwd met de natuur. Mijn kleindochter onderscheidde op haar vierde al vele bomen en mijn kleinzoon kent inmiddels vele paddenstoelen. We doen daarom ook allerlei activiteiten met scholen, zodat ook andere kinderen hiervan kunnen meegenieten. Behalve het lesprogramma ‘Van Luchtkasteel tot Dassenburcht’ organiseert mijn dochter ook speurtochten en zijn de verjaardagspartijtjes van haar kinderen altijd bijzonder.

Ik kan nog wel uren doorvertellen, dat bewaren we dan voor een andere keer.